Allah Rasûlünün Sünnetini Desteklemek Ve Şeriatini
Korumak
Bilindiği gibi seven zamanını, gücünü,
sahip olduğu herşeyi ve hatta canını sevdiği kimsenin canını, malını feda ettiği
şey için feda eder. Allah Rasûlü Muhammed Mustafa (salât ve selâm ona) yüce
Allah'ın kendisine bağışladığı bütün gücünü, imkânlarını, malını, canını
insanları karanlıklardan aydınlığa, kullara kulluktan, kulların Rabbine ibadete
çıkarmak için feda etti. Allah yolunda Allah'ın adı en yüce, kafirlerin sözü
ise en aşağılarda olsun diye hakkıyla cihad etti. Yeryüzünde fitne yani şirk
kalmasın ve din bütünüyle Allah'ın olsun diye savaştı.
Onu sevenler bütün bu hususlarda onun
gösterdiği hidayet yolundan gider, onun yaşayışına uymaya çalışırlar. Yüce
Allah'a hamdolsun ki eskiden olduğu gibi hala ellerinde bulunan her türlü gücü,
imkânı o yüce Rasûlün uğrunda zamanını, malını, canını feda ettiği amaç için
feda edegeldiler ve bu uğurda mallarını, canlarını ortaya koydular. Aşağıda
bunu ortaya koyan o hayırlı kimselerin bazı konumlarını sözkonusu edeceğiz.
1. Enes b. en-Nadr Radıyallahu Anh'ın Allah Yolunda Canları Feda Etmeye Çağırması Ve
Bizzat Kendisinin Canını Feda Etmesi
Daha önce de sözkonusu edildiği gibi Uhud
gazvesinde müslüman saflarda bir bozulma yaşanmış ve Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in öldürüldüğü
şayiası yayılmıştı. Bazı sahabiler bu facia haberinden etkilenerek çaresiz bir şekilde
oturmuşlardı. Enes b. en-Nadr Radıyallahu
anh bunların yanına gelerek onlara: Ne diye oturuyorsunuz, diye seslendi.
Onlar: Rasûlullah Sallallahu aleyhi
vesellem öldürüldü, dediler. Bunun üzerine Enes b. en-Nadr şöyle dedi:
"Ondan sonra hayatı neyleyeceksiniz? Kalkın Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem ne uğrunda öldüyse siz de onun uğrunda ölünüz." (Bk. İbn Hişam, Sîre, III, 30; Ayrıca bk. İbn Hibban, es-Sîretu'n-Nebeviyye, s. 225; İbn Hazm, Cevamiu’s-Sîre, s. 162)
Dini savunmak, yüce Allah'ın adını
yüceltmek için bizzat kendisi ne yaptı? İmam Buhârî, Enes Radıyallahu anh' dan bize şöyle dediğini anlatmaktadır:
"Uhud gününde müslümanlar geri
çekildi. Enes b. en-Nadr Radıyallahu anh
dedi ki: "Allah'ım, ben bunların -arkadaşlarını kastediyor- yaptıklarından
ötürü sana mazeret beyan ediyorum. Şunların da -müşrikleri kastediyor- yaptıklarından
uzak olduğumu bildiriyorum."
Daha sonra ileri atıldı. Sa’d b. Muaz Radıyallahu anh önüne çıktı. Enes: Ey
Sad b. Muaz, Nadr'ın Rabbine yemin ederim ki, işte cennet. Gerçekten ben onun
kokusunu Uhud'un berisinden alıyorum.
Sa’d Radıyallahu
anh dedi ki: Ey Allah'ın Rasûlü, ben onun yaptığını yapamadım.
Enes Radıyallahu
anh dedi ki: Vücudunda kılıç darbesi, mızrak dürtmesi yahut isabet eden
oklardan seksen küsur yara tespit etti, Onun öldürülmüş olduğunu, müşrikler
tarafından azalarının kesildiğini gördü, Onu ancak kızkardeşi parmak uçlarını
görünce tanıyabildi.
Enes Radıyallahu
anh dedi ki: "Mü'minler arasında
Allah'a verdikleri sözde içtenlikle sebat gösteren nice yiğitler vardır."
(el-Ahzab, 33/23) -sonuna kadar- âyetinin onun ve benzerleri hakkında indiğini
kabul ediyorduk. -Allah
ondan razı olsun ve mükafatıyla onu hoşnud etsin-
2. Haram b. Milhân Radıyallahu Anh'ın Rasûlullah Sallallahu
Aleyhi Vesellem'in Davetini Tebliğ Etmesi Sebebiyle Öldürülmekten Mutluluk
Duyması
Sevgisinde sadık bir diğeri, Rasûl-i
Ekrem'in risaletini tebliğ edince öldürülüyor. Fakat o âhiret yurduna intikal
etmeden önce bu büyük mutluluğa kavuşmanın sevinç ve neşesi ile içinde,
duyduklarını açıklayabilme fırsatını buluyor. Bu sadık sevenin haykırışı nedir?
Şimdi onun başından geçen olayı İmam Buhârî'nin, Enes Radıyallahu anh'dan rivayet ettiği şekliyle okuyalım:
"Peygamber Sallallahu aleyhi vesellem -Um Suleym'in bir kardeşi olan- dayısını
yetmiş suvari ile birlikte gönderdi. Um Suleym'in kardeşi Haram -ki o topal bir
adamdı -"Ki o topal bir adamdı"
ibaresi ile ilgili olarak İbn Hacer şunları söylemektedir: Göründüğü kadarıyla
hadisteki "ki o" ifadesi müstensih tarafından sehven öne alınmıştır. Doğrusu ise
sonraya alınmasıdır. İfadenin doğru şekli de şöyledir: Haram kendisi ve topal
bir adam gittiler..." (Fethu'l-Bârî, VII, 387)-
ve filanoğullarından bir adam gitti.
Haram dedi ki: Siz yakında durunuz, ben
de onların yanına gideyim. Eğer onlar bana eman verirlerse (siz... olursunuz) ("Eğer bana eman verirlerse"
ifadesi bir başka rivayette: "Eğer bana eman verirlerse siz de benim yakınımda
olursunuz" şeklindedir. (Bk. Aynı yer) eğer beni öldürürlerse arkadaşınızın yanına gidersiniz.
Haram: Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in risaletini (mesajını) tebliğ etmek
üzere bana eman verir misiniz? dedi.
Onlarla konuşmaya koyuldu.("Onlarla konuşmaya
koyuldu" ifadesi Taberî'nin rivayetinde şu şekildedir: "Haram çıktı: Ey Bi'ri'l-Meûne
ahalisi, dedi. Ben Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in size elçisiyim. Bu
sebeple Allah'a ve Rasûlüne iman ediniz." Evin içinden bir adam bir mızrakla
çıktı ve o mızrağı böğrüne sapladı, öbür böğründen çıktı. (Bk. Aynı yer)
Onlar bir adama işaret edince o da arkasından dolanıp, ona mızrağını sapladı.
-Hadisin ravilerinden birisi olan- Hemmab
dedi ki: Zannederim mızrağı ona iyice sapladı, dedi.
(Haram): Allahuekber! Ka’be'nin Rabbine yemin olsun ki başardım, dedi. (Buhârî, Hadis no: 4091, VII, 385-386)
İşte sevdiği Rasûl-i Ekrem'in risaletini
tebliğ ederken canını feda etmeyi başarı kabul eden, sevgisinde sadık birisi.
Ka’be'nin Rabbine yemin ederim ki gerçek
başarı odur. Allah'ım, böyle bir başarıdan bizi mahrum eyleme! Âmin ya
Rabbe'l-Alemin.
3- Rasûlullah Sallallahu
Aleyhi Vesellem'in Vefatına Ve Zor Şartlara Rağmen Ebu Bekir Es-Sıddîk'in
Üsame Ordusunu Göndermesi
Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem Rahmet-i Rahmana kavuşunca, ashabı en ağır sınavlarla karşı karşıya kaldılar. Çünkü araplar irtidad etti. Sığınaklarında -Medine-i Münevvere'de- müslümanlara hücum etmek istediler. Ashab-ı Kiram da Ammar b. Yasir Radıyallahu anh'ın anlattığı şekilde çobansız bir deve sürüsüne döndüler. Medine-i Münevvere -yine onun ifadesiyle- içindekilere bir yüzükten bile daha dar gelmeye başladı. (el-Cuuf Medine'den Şam'a doğru üç mil uzaklıkta bir yerdir. )
Bu derece zor haller ve ağır şartlara rağmen
daha önce Rasûlullah Sallallahu aleyhi
vesellem'in Allah'ın düşmanlarıyla Medine'den uzak diyarlarda savaşmak
üzere hazırlamış olduğu Üsame ordusunu gönderme emri verildi. Çünkü bu ordu
Allah Rasûlünün hastalığının ağırlaşması, sonra da Dar-ı Beka'ya Rabbinin
rahmetine intikal etmesi dolayısıyla bekletiliyordu.
Allah Rasûlünü en çok seven Ebu Bekir
es-Sıddîk'in Rasûl-i Ekrem'in bu emri karşısındaki tutumu ne idi? İmam
Taberî'nin, Asım b. Adiy'den yaptığı şu rivayete kulak verelim:
Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in vefatından iki gün sonra Ebu Bekir'in
münâdîsi seslendi:
"Üsâme (askerleriyle) gönderilsin! Sakın Üsâme askerlerinden herhangi bir kimse Medine'de kalmasın. Mutlaka el-Curf (Mu’cemu'l-Buldan, no: 3053, II, 149) denilen yerdeki karargahına gitsin." (Taberî, Tarih, III, 223)
Üsâme, durumlardaki değişiklikleri
göz önünde bulundurarak Medine'de ordu ile birlikte kalmak için Ebu Bekir es-Sıddîk'tan
izin isteyince ona şu satırları yazdı:
"Benim için ilk iş olarak Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in emrini yerine getirmekten daha uygun bir şey yoktur. Vahşi kuşların gelip beni kapmaları bu işten (senin isteğini yerine getirmekten) daha çok hoşuma gider." (Tarihu Halifetibn-i Hayyât, s. 100)
Arapların Rasûl-i Ekrem'in vefatını
duymaları dolayısıyla Medine'ye hücum etmeleri korkusuna işaret edilince Ebu
Bekir es-Sıddîk Radıyallahu anh buna şu
sözleriyle cevap verdi:
“Ben Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in gönderdiği bir orduyu alıkoyarsam pek büyük bir cüretkârlık göstermiş olurum. Nefsim elinde olana yemin ederim ki arapların üzerime gelmeleri Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in gönderdiği bir orduyu alıkoymaktan daha çok beni memnun eder." (Zehebî, Tarihu'l-İslam, -Raşid halifeler dönemi-, s. 20-21)
Taberî'de yer alan bir rivayete göre şunları söylemiştir: "Ebu Bekir'in canı elinde olana yemin olsun ki, eğer yırtıcı hayvanların beni parçalayacaklarını bilsem yine de Üsame birliğini Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in emrettiği şekilde gönderirim. Çevremde benden başka kimse kalmayacak olsa dahi yine onu gönderirim." (Bk. Taberî, Tarih, III, 225)
Kendisinden başka hiçbir ilâh olmayan
Allah'a yemin ederim ki, gerçekten o Peygamberi sevenlerin en büyüğüdür.
Rasûl-i Ekrem'e en büyük sevgiyi o beslemiştir. Sonra onun yürüyerek, Üsâme de
binekli olduğu halde orduyu uğurladığını görüyoruz. Abdurrahman b. Avf Radıyallahu anh da Üsame'nin bineğini
tutmuş çekiyordu. Bu sırada Üsâme ona: Ey Rasûlullah’ın halifesi, Allah'a yemin
ederim ya sen binersin yahut ben inerim."
Ebu Bekir şu cevabı verdi: “Allah'a yemin ederim sen inmeyeceksin ve yine Allah'a yemin ederim ben de binmeyeceğim. Allah yolunda bir an ayaklarımın tozlanmasının bana ne zararı var ki!" (Taberî, Tarih, III, 226)
Üsâme'ye de şu tavsiyelerde bulundu:
"Allah'ın Peygamberinin sana verdiği emirleri yerine getir. Önce Kudâalıların yurdundan başla, sonra Âbil'e git. Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in verdiği hiçbir emri sakın eksik uygulama!" (Taberî, Tarih, III, 227)
Bir başka rivayette şöyle demiştir:
"Emrolunduğun cihete doğru ordunla beraber yola koyul ey Üsâme! Sonra da Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'in sana emrettiği yere gazanı yap." (Zehebî, Tarihu'l-İslâm, s. 20-21)
Allah'a yemin ederim, Rasûl-i Ekrem'e
duyulan gerçek samimi sevgi: İşte budur! Allah'ın dinini savunmak, hak
kelimesini de Rasûl-i Ekrem'in emrettiği şekilde yükseltmek için Allah yolunda
cihada çıkmak. Rabbimin salât ve selâmı ona olsun.
4- Zor Şartlara Rağmen Ebu Bekir Es-Sıddîk'in Zekât
Vermeyenlerle Ve Mürtedlerle Savaşması
Zekât vermeyenlerle savaşma konusu gündeme gelince, samimiyetle Peygamberi seven bu yüce şahsiyetin şu ünlü sözleriyle kararını ve azmini açıkladığını görüyoruz: "Allah'a yemin ederim, eğer Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem'e verdikleri bir deve yularını* bana vermeyecek olurlarsa, bunun için onlarla savaşırım." (Muslim, Hadis no: 32, I, 52)
*Deve yuları: Zekat olarak alınan devenin bağlandığı iptir. Çünkü zekat sahibi deveyi teslim etmekle yükümlüdür. Bunun kabzedilmesi ise ancak yular ile mümkün olur. (Bk. en-Nihaye fi Garibi'l-Hadis, III, 280)
Daha sonra Ebu Bekir es-Sıddik mürted bazı kabilelerin Medine-i Münevvere'ye hücum etmek istediklerini anlayınca kılıcını çekerek bizzat üzerlerine çıktı. Mü'minlerin annesi Âişe-i Sıddıka Radıyallahu anha diyor ki: "Babam kılıcını çekerek ve devesine binerek Zu'l-Kassa'ya* çıktı."
*Zu'l-Kassa: Nasır dedi ki: Zu'l-Kassa, Medine'ye yirmidört mil uzaklıkta bir yer olup, Rebeze'ye giden yoldur. (Mu’cemu'l-Buldân, no: 9720, IV, 416)
Ondan Medine'de kalması ve kendisinin
yerine başkasını göndermesi istenince şu sözüyle cevap verdi:
"Hayır, Allah'a yemin ederim bunu yapmam. Andolsun bizzat ben size yardım edeceğim." (Taberî, Tarih, III, 247; Ayrıca bk. İbnu'l-Esîr, el-Kâmil fi't-Tarih, II, 233; el-Bidaye ve'n-Nihaye, VI, 355)
Habib-i Ekrem'in getirdiği dinin
kendisine seslenmekte olduğunu gören o samimi seven nasıl oturabilirdi? Yüce
Allah'ın Rasûlü Mustafa'ya indirdiği şeriat-i garrânın kendisinin savaşa çıkmasını
ve yardımcı olmasını istediğini duyar da nasıl dışarı çıkmaz?
Biz nerede, bu tavır nerede? Hak dinin şu
gün yeryüzünün doğusunda da, batısında da imdadına yetişmemizi istediğini
görmüyor muyuz? İslam şeriatının uzak, yakın dünyanın dört bir yanından bize
feryat ederek seslendiğini duymuyor muyuz?
Bu feryadlara cevap veren var mı?
Nebi Sallallahu
aleyhi vesellem sevmek iddiasında olmakla birlikte, yüce Allah'ın kendilerinden:
"Onların kalpleri vardır, fakat
bunlarla anlamazlar, gözleri vardır fakat bunlarla görmezler, kulakları vardır
fakat bunlarla işitmezler." (el-Araf, 7/179) diye sözünü ettiği
kimselerden olmuş olanlar korkmazlar mı?
5- El-Berâ b. Mâlik'in Düşmanın İçinde Bulunduğu
Bahçe Duvarından Kapıyı İçerden Açmak Maksadıyla Atılmasını İstemesi
Yemâme savaşında yalancı Müseylime'nin
adamları bir bahçenin içine çekilmişler ve bahçe duvarının kapısını üzerlerine
kapatmışlardı. Gerçek sevenlerden birisi kapıyı müslümanlara açmak için
kendisini bahçe duvarının üzerinden atmalarını istedi. İmam Taberî bize onun kıssasını
şöylece anlatmaktadır:
"Daha sonra müslümanlar onların
üzerine yürüdüler. Nihayet onları bahçeye girmek zorunda bıraktılar. Bu “ölüm
bahçesi” diye bilinir. İçinde Allah'ın düşmanı yalancı Müseylime de vardı.
el-Berâ (b. Malik) Radıyallahu anh:
"Ey müslümanlar beni bahçeye onların üzerine atınız" dedi.
Bir başka rivayette: “Ey müslümanlar, beni onların üzerine bahçeye fırlatınız, dedi." (Bk. İbn Hibban, es-Sîretu'n-Nebeviyye ve Ahbâru'l-Hulefâ, s. 438)
İnsanlar: Ey Berâ, bu işi yapma, dediler. Kendisi: Allah'a yemin ederim mutlaka beni bahçenin içine, onların üzerine atacaksınız. Bunun üzerine onu kaldırdılar. Duvarın üzerinden onlara bakıyordu. Üzerlerine atıldı ve bahçe kapısına doğru onlarla çarpıştı. Nihayet kapıyı Müslümanlara açtı. Müslümanlar da bahçenin içerisine, üzerlerine girdiler. Allah düşmanı Müseylime öldürülünceye kadar onlarla çarpıştılar." (Taberî, Tarih, III, 290; Ayrıca bk. el-Kâmil, II, 246)
Allahuekber! el-Berâ Radıyallahu anh Allah yolunda canını nasıl da ucuz bir şeymiş gibi
feda etti! Halbuki onun canı gerçekten pahalıdır. Ka’be’nin Rabbine yemin
ederim ki o, bizim gibilerin binlercesinin canından değerli idi.
6- Yermûk Savaşında Dörtyüz Müslümanın Ölmek Üzere
Bey'atleşmeleri
Yermûk savaşında samimi sevgi
besleyenlerden dörtyüz kişinin dini savunmak, yüce Allah'ın adını yüceltmek ve şirki
yeryüzünden kaldırmak için ölünceye kadar savaşmak üzere bey'atleştiklerini
görüyoruz. Hafız İbn Kesir, Ebu Osman el-Gassânî'den, onun, babasından şöyle
dediğini rivayet etmektedir: Ebu Cehil'in oğlu İkrime Radıyallahu anh dedi ki: Rasûlullah Sallallahu aleyhi vesellem ile birlikte pekçok yerde savaşmışken
bugün sizden mi kaçacağım?
Daha sonra: Kim ölünceye kadar savaşmak üzere bey'at eder diye seslendi. Amcası el-Haris b. Hişam ve Dırar b. el-Ezver müslümanların ileri gelenlerinden ve atlılarından oluşan dört yüz kişi ile birlikte ona bey'at etti. Halid'in çadırı önünde sebatla savaştılar. Nihayet hepsi de ağır yaralar aldı, onlardan aralarında Dırar b. el-Ezver'in de bulunduğu pek çok kişi öldürüldü. Allah hepsinden razı olsun. (el-Bidaye ve'n-Nihaye, VII, 11-12; Ayrıca bk. Taberi, Tarih, III, 401; el-Kâmil fi't-Tarih, II, 283)
7- ez-Zübeyr'in, İslam Ordusuna İçerden Kapısını
Fethetmek Üzere Büyük Kalenin Burcuna Çıkması
Mısır'da canını Allah'a bağışlayan,
arkadaşlarıyla birlikte, el-Berâ b. Malik'in Yemame'de yaptığının aynısını
yapan gerçekten samimi bir şekilde seven bir kişiyi daha görüyoruz. Bu fedakârlıklarda,
birbirlerine benzemelerinde garip kaçacak bir taraf yoktur. Çünkü onların hepsi
de aynı okuldan mezun olmuşlardır. Aynı kişiyi seven kimselerdir. Bu okul
Muhammedî okuldur. Bu sevdikleri kişi Rasûl-i Ekrem Muhammed Mustafa Sallallahu aleyhi vesellem'dir. İmam İbn
Abdi'l-Hakem bize onun ve diğer hayırlı arkadaşlarının olayını şöylece
anlatmaktadır: Amr b. el-Âs'ın kaleyi fethetmesi gecikince ez-Zübeyr Radıyallahu anh şöyle dedi: "Ben
canımı Allah'a adıyorum. Bu yolla da Allah'ın müslümanlara fethi nasip edeceğini
ümit ederim."
Sûk el-Hâmam tarafından kalenin üzerine
bir merdiven dayadı, sonra oraya çıktı. Onlara, tekbirini duydukları vakit hep
birlikte kendisine karşılık vermelerini söyledi.
Kaledekiler, ez-Zübeyr'i kılıcı elinde,
kalenin üzerinde tekbir getirdiğini duyuncaya kadar fark etmediler. Herkes
merdivene koştu. Öyle ki Amr kırılır korkusuyla onları önledi.
ez-Zübeyir ve onun arkasından gelenler
içeri hücum edince o da, beraberindekiler de tekbir getirdi. Müslümanlar da dışarıdan
tekbir getirdiler. Kalenin içindekiler ise, bütün arapların kalenin içinde
olduklarından şüphe etmediler. Bundan dolayı kaçışıp durdular.
ez-Zübeyr ve arkadaşları kalenin kapısına giderek kapıyı açtılar. Böylece Müslümanlar kaleyi ele geçirmiş oldular." (Futuhu Mısr ve Ahbâruhâ, s. 52)
Allah onlardan razı olsun, onları mükâfatıyla
hoşnud etsin. Bu dine fedakarlıkları, bu dini sevmeleri ne kadar da samimi idi!
8- en-Numan b. Mukarrin Radıyallahu Anh'ın, Allah’a Müslümanlara Zafer Vermekle, Birlikte Kendisine
Şehadeti Nasip Etmesi İçin Yalvarması
Nihavend savaşında bir başka samimi seven
kimseyi görüyoruz. Yüce Allah'a müslümanlara zafer ile birlikte kendisine de şehadeti
lûtfetmesi için dua ediyor. Hafız Zehebî şunları anlatmaktadır:
Nihavend savaşında her iki ordu karşılaşınca
Numan b. Mukarrin Radıyallahu anh:
"Şayet ölürsem kimse dönüp bana bakmasın. Ben bir dua yapacağım, siz de
âmin diyeceksiniz dedi." Sonra şöyle dua etti: "Allah'ım, müslümanlara zafer vermekle birlikte bana da şehadeti
nasip et."
Herkes “âmin” dedi. İlk şehid Numan oldu. (Tarihu'l-İslam, s. 225) Allah ondan razı olsun ve ona verdiği mükafatla onu hoşnud etsin.
Bir başka rivayete göre dedi ki: "Allah'ım, dinini aziz kıl! Kullarına yardım et, Numan'ı da senin dinini aziz kılmak ve kullarına yardım etmek üzere bugünün ilk şehidi kıl!" (Bk. el-Kâmil fi't-Tarih, III, 5)
Ne kadar üstün, ne kadar muhteşem bir
dua! Böyle bir şeyle ancak sabredenler karşı karşıya gelir ve ancak pek büyük
pay sahibi olanlar bununla karşılaşır.
9- Müslümanların Allah Yolunda Canlarını Feda Etme
İştiyakları
Bu alâmete dair açıklamalarımı Ubâde b.
es-Sâmit Radıyallahu anh'ın Rasûl-i
Ekrem'e samimiyetle sevgi duyan müslümanların, şirk kalmayıncaya ve din yalnızca
Allah'ın oluncaya kadar Allah yolunda canlarını feda etmek isteklerini açıklarken
söylediği sözlerle bitirmek istiyorum. Ubâde Radıyallahu anh dedi ki:
"Aramızdan, sabah akşam kendisine şehadeti nasip etmesi ve ülkesine, toprağına, ailesine ve çoluk çocuğuna geri çevirmemesi için Allah'a dua etmeyen hiçbir kimse yoktur. Bizden hiçbir kimse geride bıraktıklarını düşünmez. Çünkü bizim her birimiz hanımını, çocuklarını Rabbine emanet bırakmıştır. Bizim bütün düşüncemiz gelecekte karşımıza çıkacak şeylerdir." (Futuhu Mısr ve Ahbâruhâ, s. 54)
Biz böyle miyiz?
Allah'ım hepimizi böyle kıl. Amin ya Rabbe'l-Alemin.
 |
|
 |
